Για το τέλος...

Επειδή νομίζω πως πολλοί, βασικά όσοι παρακολουθούσατε το blog μας και όχι αυτοί που μπήκαν κατά λάθος, είδαν αυτό το άρθρο και σκέφτονταν "τι λέει αυτή η μουρλή?", είδαν πως έχουμε πάρα πολύ καιρό να κάνουμε κάποιο άρθρο, ήθελα να σας πω κάτι...

Είναι τέλος πάντων, ώρα, νομίζω, να σβήσουμε το blog μας, όπως σβήστηκε -χωρίς να το θέλουμε- και η ομάδα μας. 

Μήπως τελικά, δεν γίνονται όλα όπως τα θέλουμε? Ή μήπως πιστεύουμε πως τα θέλουμε αλλά στην πραγματικότητα δεν τα έχουμε ανάγκη? 

Ίσως αυτό να συνέβη και στα Κόκκινα Ρεβίθια. Ότι και να γίνει όμως αυτά θα παραμείνουμε. Τα Κόκκινα Ρεβίθια. Θα μείνουμε παιδιά. Θα μείνουμε τα μουρλά παιδιά, σαν αυτά που αποφάσισαν να βγάλουμε την ομάδα μας "Κόκκινα Ρεβίθια". Γιατί αυτά είμαστε. Και όσο και να μεγαλώσουμε, και χωριστούμε... στην πραγματικότητα, ίσως να είμαστε πάλι ενωμένοι. Χωρίς να το ξέρουμε... 

Γιατί όλο αυτό θα είναι μια ανάμνηση. Μια χαρούμενη όμως ανάμνηση. Και αν ήμασταν "Κόκκινα Ρεβίθια"... Ήμασταν... Απλά ήμασταν... Αλλά αυτοί ήμασταν! Τα Κόκκινα Ρεβίθια. Αν ήμασταν μέλη, είμαστε ακόμα. 

Είμαστε τα Κόκκινα Ρεβίθια, και αυτό δεν θα αλλάξει!!!

Είμαστε τα Κόκκινα Ρεβίθια και σας λέμε...

ΑΝΤΙΟ!!!

Ζωή - Μέλος Κόκκινων Ρεβιθιών.